Przygotowanie do dializy otrzewnowej – zabieg wszczepienia cewnika

Zanim przystąpi się do dializ, należy uzyskać dostęp do jamy otrzewnowej, do której to wpuszcza się i wypuszcza płyn dializacyjny. Wykorzystuje się do tego cewnik do dializy otrzewnowej – cienką, miękką rurkę wykonaną najczęściej z biozgodnego silikonu, umożliwiającą stosowanie dializy otrzewnowej przez długi okres. Każdy cewnik jest zaopatrzony w jedną lub dwie mufki, które są pierścieniami dakronowymi otaczającymi cewnik. Tkanka łączna na odcinku między skórą a otrzewną obrasta cewnik, dzięki czemu jest on utrzymywany w jednym miejscu. Zapobiega to jego samousunięciu oraz ogranicza możliwość zakażenia otrzewnej bakteriami.

Cewnik najczęściej jest zakładany podczas mało inwazyjnego zabiegu chirurgicznego przeprowadzanego w znieczuleniu miejscowym lub też ogólnym. Hospitalizacja na oddziale chirurgicznym trwa krótko – zwykle 1–3 doby. Najważniejsze w tej procedurze jest prawidłowe założenie cewnika przez chirurga, które przeprowadza się czasem we współpracy z nefrologiem. 

Przyjmuje się, że cewnik należy założyć (wszczepić) na około 2 tygodnie przed planowanym rozpoczęciem dializ otrzewnowych. Niekiedy konieczne może być skrócenie lub też wydłużenie tego okresu – wiele zależy od pilności rozpoczęcia leczenia dializami (skrócenie) lub rodzaju zakładanego cewnika. Jednak przeważnie są to 2 tygodnie.